วันพุธที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2567

พฤหัสบดี

(ขอบคุณภาพจาก (2) ᅠ (@artindetails). / X )

สวัสดีวันพฤหัสบดี
ให้ฤดี มีรัก มหาศาล
ให้เมตตา อดทน บนทางผ่าน
มั่งมีนาน มั่นคั่ง มั่นคงเทอญฯ


วันอาทิตย์ที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2560

หนาว

ในวันอันหนาวเยือน เหมือนโลกโกรธไร้เมตตา
คนยากทุกข์หนักหนา หาไฟผิงประทังตน
คนมีดีใจหลาย กายตกแต่งแบ่งชั้นชน
หรูหรามารถยนต์ ขนกันมาพาชมดอย
คนยากหนาวแทบตาย กายเย็นไร้เสื้อใช้สอย
ตั้งหน้าเผ้าแต่คอย คล้อยเวลาอากาศอุ่น
โลกนี้ดีแท้แท้ แน่แน่วในไร้สมดุล
ได้เห็นความทารุณ ขุ่นมัวคลายไปจากใจ
โลกก็เป็นเช่นนี้ มีหนาวร้อนฝนวนไป
แข็งแกร่งก็อยู่ได้ ไร้กำลังก็ล้มลง

วันจันทร์ที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2560

สังคมและการเรียนรู้

เรื่องราวในสังคมที่เราเป็นสมาชิกอยู่ เหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้นมากมาย เกิดทุกวินาที และตายทุกวินาที
เหตุการณ์ก็คือเหตุการณ์ มนุษย์ตีค่าให้ราคา แล้ว สุขทุกข์ไปกับการตีความนั้น สรรเสริญนินทาไปตามความยึดโยงในใจตน
รู้สึกได้หรือเสียไปกับปรากฏการนั้น เกาะกระแสความมีเกียรติหรือไร้เกรียติไปกับเหตุการณ์นั้น
ฆ่า ขโมย แย่งชิง หลอกลวง และมัวเมา
สังคมเป็นครูที่มีประโยชน์ เมือเราเรียนรู้ทั้งความมีประโยชน์และไร้ประโยชน์

วันจันทร์ที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560

ดู Super bowl 51 : ความอดทนและปาฏิหารย์

ดู Super bowl 51 ไปได้จบครึ่งแรกด้วยความท้อแท้ เชียร์ NE แต่เห็น Score แล้วถอดใจ 3 ต่อ 28 สถิติบอกว่าทีมตามห่าง 10 แต้มเอาชนะได้ เลยไปทำงานบ้าน กวาดบ้าน รดน้ำต้นไม้ ล้างจานไปตามเรื่อง แล้วไปกินอาหารเช้า แต่อัดรายการไว้
กลับมาดูอีกที เห็น ALT ถูกแซ็กและบัมเบิ้ล หยุดกิจการมาดูอย่างจริงจัง นั่งดูคะแนนที่ค่อยไล่มา ดูลูกปาฏิหารย์ และดูต่อเนื่องจนถึงต่อเวลาครั้งแรกใน Super bowl แล้ว NE ก็ทำสำเร็จได้ทัชดาวน์ ชนะไป 34 ต่อ 28 เป็นแชมป์สมัยที่ 5
เรียนรู้ว่า ความอดทน อย่างเดียวไม่พอ ต้อง ปาฏิหารย์ ด้วย
คุณไปดูด้วยตาตนเองแล้วเรียนรู้ร่วมกันนะครับ

วันจันทร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2559

๏ ๏ ตุ๊ดตู่ในรูกระบอก ๏ ๏

๏ ๏ ตุ๊ดตู่ในรูกระบอก ๏ ๏
(ร้องลำวิลันดาโอด)
สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ- ทรงนิพนธ์


ตุ๊ดเอ๋ย ตุ๊ดตู่
ในเรี่ยว ในรู ช่างอยู่ได้
ขี้เกียจ นักหนา ระอาใจ
มาเรียกให้ กินหมาก ไม่อยากคบ
ชาติขี้เกียจ เบียดเบียน แต่เพื่อนบ้าน
การงาน สักนิด ก็คิดหลบ
ตื่นเช้า เราจักหมั่น ประชันพลบ
ไม่ขอพบ ขี้เกียจ เกลียดนักเอย....




บทอาขยาน ชั้นประถมปีที่ ๒ สมัยเราเด็ก

วันเสาร์ที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2559

ปีใหม่ 2559 ชีวิตเก่า 63



ปีผ่านไป ผ่านธรรมดาของปี เมื่อปีใหม่มาทั้งที่ชีวิตเก่าไปเรื่อย วันผ่านไปทุกวัน วันใหม่มาไม่เห็ฺนมีเรื่องน่าตื่นเต้น เหมือนปีใหม่มา
เดี๋ยวนี้เรามีการนับถอยหลัง (Count Down) มีสวดมนต์ข้ามปี มีอะไรต่อมิอะไรมากมาย เราประดิษฐ์มันขึ้นมา และเราเข้าไปยึดถือเป็นจริงเป็นจัง จนลืมไปว่ามันพึ่งประดิษฐ์มาเมื่อไม่นานนี้เอง ประดิษฐ์มาเพื่อการค้า เพื่อพานิชยการโดยเฉพาะ
ตอนผมเด็กๆ ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้น ก็แค่ปีใหม่ เป็นการเปลี่ยนเพื่อนับหรือทำอะไรบางอย่างเท่านั้นเอง ไม่ได้มีความหมายมากไปกว่าวันที่เปลี่ยนเป็นวันใหม่ หรือขึ้นเดือนใหม่ ก็แค่นั้นฃ
เราประดิษฐ์สิ่งต่างๆ ขึ้นมาแล้วไปยึดถือมัน เป็นจริงเป็นจังราวกับมันมีชีวิตอยู่คู่กับมนุษยชาติมานานมากแล้
ปีอาจจะมาใหม่ แต่ชีวิตนั้นเก่าไป คือความเสื่อมธรรมดาของสังขารทั้งหลาย
มีความสุขกับทุกวันที่ลมหายใจยังผ่านร่างนี้
ด้วยจิตนอบน้อม

วันพุธที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2558

ส่งความสุขปีใหม่ 2559


ทั้งปีนี้ห่างเหิน ห่างหายจาก นักเรียนของชีวิตไป มีวันเริ่มปีและวันปิดปี ปีหน้าค่อยเริ่มใหม่

วันพฤหัสบดีที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2558

ชีวิตไม่คิดมาก


บางอย่างอยากทำไม่ได้ทำ ไม่ต้องคิดมาก
บางอย่างไม่อยากทำแต่ต้องทำ ไม่ต้องคิดมาก
แค่ทำหรือไม่ทำ ไม่ต้องคิดมาก
ความคิดบางครั้งกระตุ้นให้ทำบางครั้งห้ามไม่ให้ทำ ไม่ต้องคิดมาก
ทำอะไรด้วยความรู้สึก ไม่ต้องคิดมาก
บางครั้งคิดว่ารู้สึกแล้วทำ ไม่ต้องคิดมาก
มนุษย์ที่ไม่คิดไม่ใช่มนุษย์ ไม่ต้องคิดมาก
มนุษย์ที่คิดตลอดไม่ใช่มนุษย์ ไม่ต้องคิดมาก
มนุษย์ก็คือมนุษย์ ไม่ต้องคิดมาก
คิดหรือไม่คิด มนุษย์หรือไม่มนุษย์ ไม่ต้องคิดมาก

หายใจเข้ายาว หายใจออกยาว
หายใจเข้าสั้น หายใจออกสั้น
หายใจเข้ายาว หายใจออกสั้น
หายใจเข้าสั้น หายใจออกยาว

แค่หายใจ ไม่ต้องคิดมาก

ไร้คิด ไร้ทุกข์ ไร้สุข  ไม่ต้องคิดมาก

วันจันทร์ที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2557

ชิ้นที่หายไป

มี VDO มาจากคุณพินิจ ดูแล้วได้ใช้ความคิดดีครับ ลองดูนะครับ

 VDO ที่ส่งมาใน Line
ดูแล้วเห็นว่ามีชิ้นที่หายไป มันหายไปไหน อย่างไร
อันที่จริงคำนวนได้นะครับ แต่ยุ่งและเข้าใจยาก ลองทำดูเป็นแบบกระดาษนะครับ
เริ่มจากที่เค้าให้ทำตามภาพนะครับ







 

เห็นแล้วนะครับ มายาภาพบางครั้งเราไม่มีความทรงจำในภาพเก่า มันกว้างเท่าใด มันต่อกันอย่างไร ขนาดเป็นเท่าใด เราเพียงแต่เห็นว่า สิ่งที่เขาทำนั้นน่าสนใจ 
บางครั้งเราต้องกลับมาทำซ้ำดูซ้ำถึงจะเห็น 
แวบแรกรู้แล้วว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติ แต่ยังไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ต้องทบทวนซ้ำ จึงเข้าใจ

เรียนรู้อะไรจากชิ้นที่หายไป
มายาภาพที่นำเราไปหากไม่ไตร่ตรองเราจะไม่เข้าใจและคิดว่าไม่ควรเป็นไป
ชิ้นที่หายไปนั้นมันอาจเป็นชิ้นที่สร้างความสุขให้คนที่สร้างมายาภาพ ความสุขที่ได้กลืนกินไป
แต่ถ้าเราเป็นเจ้าของชิ้นแห่งความสุขนั้น ดูเหมือนว่าคนสร้่างมายาภาพได้ตัดแต่งและนำชิ้นแห่งความสุขของเราไป ส่วนเราได้แต่นั่งดูและไม่เข้าใจ ส่วนชิ้นแห่งความสุขเขาได้กลืนกินไปแล้วและบอกกับเราว่ามันยังอยู่เท่าเดิม
ดีใจที่ยังได้คิดครับ

วันพฤหัสบดีที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2557

คาจัย

ภาพคำถามที่ คุณพินิจ ฯ ได้สอบถามมาทาง Line

ได้โจทย์ทางคณิตศาสตร์มาแล้วพยายามอธิบายมัน
มันอธิบายยากบางครั้งเรารู้ว่า ตรรกะนั้นไม่เป็นไปตามที่ปรากฎ
และการตั้งคำถามชักจูงให้คิดไปในทางแห่งคำถามนั้น
ตามภาพคือดูเหมือนมันมีตรรกะที่สอดคล้องกัน
ครั้งแรกที่มันปรากฎขึ้นคำตอบคือ เอาสิ่งที่รวมกันไม่ได้มารวมกัน
มันต้องไม่เท่ากันเป็นธรรมดา
แต่ถ้าเราพยายามหาว่า 1 ที่เพิ่มขึ้นนั้นมาจากไหน ตามคำถาม
เรากำลังตกหลุมพรางแห่งคำถาม
แต่ถ้าจะตอบว่า 1 นั้นมาจากการรวมสิ่งที่ไม่ใช่สิ่งที่นำมารวมกันได้
ดูเหมือนจะไม่มีน้ำหนักเท่าไรในการอธิบาย
จากคาจัยนำมาลองอธิบายในเชิงสมการจะได้ผล ดังนี้


เรียนรู้อะไรบ้างจาก คาจัย
ด้านความรู้ ต้องใช้ความรู้ด้านคณิตศาสตร์มาพิสูจน์ แต่การอธิบายให้กระจ่างต้องไปให้พ้นจากความรู้สึก ต้องออกจากมายาของคำถาม จึงจะหาความจริงที่ปรากฏได้อย่างปราศจากอคติและความรู้สึก
ด้านทักษะ ได้ฝึกการใช้คณิตศาสตร์เบื้องต้น และฝึกการวิเคราะห์ข้อมูล หาความสัมพันธ์ เห็นรูปแบบและนำไปอธิบายได้
ด้านทัศนะคติ ชอบที่จะได้คิดจะได้ไม่เป็นอัลไซเมอร์เร็วเกินไป
โดยรวมชอบครับ
บทเรียนรู้ ชีวิตเป็นเหมือนเช่น "คาจัย" นี้แหละ หากเงินในกระเป๋าคือต้นทุนความเป็นประโยชน์ เราใช้ไป มันหมดไป เรายังติดอยู่กับมายาว่ามันเหลืออยู่ แล้วเอามารวมกันว่ามันยังมีอยู่ มันควรเท่ากัน บางครั้งถ้าเราใช้ไปเราควรคำนึงถึงการใช้มากกว่าสิ่งที่เหลืออยู่ที่เป็นมายา ใช้ไปรู้ว่าเหลือเท่าใดอย่าให้มันหมดไปพยายามเพิ่มมาต้นทุนความเป็นประโยชน์จะได้มีและไม่หมดไป ไม่ต้องมาหาว่าเหลืออยู่เท่าใด มันไม่หมดไปเหมือนใช้อย่างเดียว

วันอังคารที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2557

ความรักและเกื้อกูลด้วยหัวใจ

คำถาม
อาจารย์คะ สวัสดีค่ะ ขอรบกวนคุยด้วยนะคะ จะจัดงานวันคุณภาพ วันที่ 16-17 กันยายน ซึ่งรวม kmและqc แต่พี่แกบอกว่า งานคุณภาพหมายถึง qc อย่างเดียว km ไม่เกี่ยว และพี่แกเป็นวิทยากร qc พี่แกไม่ขอรับผิดชอบงาน km แกจะบอกใครๆว่า งานคุณภาพมีวันเดียว รบกวนขอความเห็นอาจารย์ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
คำตอบ  
ขอบคุณที่คิดถึง ความเห็นของผมในฐานะคนที่เคยทำงานทั้งด้านการจัดการความรู้และการพัฒนาคุณภาพงาน ผมเห็นว่างานทั้งสองอย่างเป็นงานที่ทำให้คนในองค์กรมีความสุข สุขจากการได้ใช้ศักยภาพของตนและกลุ่ม ให้เกิดผลเป็นการเจริญขึ้น (พัฒนา=ทําให้เจริญ) เจริญขึ้นทั้งตนเอง องค์กร(Personal Mastery & Mental Model) ประการหนึ่ง อีกประการหนึ่งคือการได้แลกเปลี่ยน แพร่ขยายกระจายความเจริญนั้นไปในองค์กร(Team Learning) คุณทั้งสองมีจุดหมายที่เหมือนกันคือทำเพื่อให้คนมีความสุขและองค์กรเจริญขึ้น การประสานกันเพื่อให้สำเร็จประโยชน์นั้นคงต้องเริ่มจากการที่ผู้ขับเคลื่อนทั้งสองด้านสามารถเข้ากันได้ สิ่งนี้ในองค์กรแห่งการเรียนรู้เรียกชื่อให้ยากว่า Shared Vision มันคือการประสานถักทอโยงใยเข้าด้วยกัน การถักทอโยงใยนี้จะเป็นเนื้อเดียวกันทั้งหมดได้ด้วยการเห็นภาพรวมของทั้งหมด คน ระบบ วัฒนธรรม และอื่นๆ อีก (Systems Thinking) ทั้งนี้ต้องอาศัยรูปแบบความคิดที่เกื้อกูลกันและกัน (Mental Model) นี้คือความเห็นที่เป็นหลักในการให้ความเห็นต่อไป
เมื่อตั้งชื่องานว่าวันคุณภาพ จึงทำให้พี่แกตีความว่าเป็นเรื่องของ QC เพียงอย่างเดียว ซึ่งก็สามารถตีความเช่นนั้นได้ และในการที่พี่แกจะรับผิดชอบและบอกใครๆ ว่างานคุณภาพ QC มีเพียงวันเดียวก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะเป็นผลจากการตีความดังกล่าวมาแล้ว
ทั้งหมดนี้เป็นความเห็นที่เป็นไปตามคำถาม
ความเห็นในสิ่งที่ไม่ได้ถาม
ชื่อนั้นสำคัญไฉน : ถ้าตั้งชื่องานว่า วันแห่งความสุขจากคุณภาพและการจัดการความรู้ หรือชื่ออื่นที่ให้ครอบคลุม ก็จะเป็นเรื่องที่บ่งบอกว่า งานนี้มีสองวัน และเป็นเรื่องการจัดการความรู้ 1 วัน คุณภาพงาน 1 วัน เราแบ่งแยกเพื่อจัดการให้เกิดระเบียบเพื่อความสุขของคนทำงาน
คนนั้นสำคัญกว่า : คนและกลุ่มคือคุณภาพและการจัดการ คนแต่ละคนมีจุดมุ่งหมาย ในจุดมุ่งหมายย่อยมีจุดมุ่งหมายใหญ่ มีจุดเชื่อมเรียงร้อยที่จะถักทอเข้าด้วยกัน ทั้งนี้ต้องอาศัยความเชื่อมั่น(ศรัทธา) ความรัก(จาคะ) ความเป็นระเบียบเรียบร้อยตามความเป็นจริง(ศีล) และปัญญา ที่มาจากใจที่ละเอียดเพื่อความสุขจะเกิดขึ้นได้ อาศัยเพียงแค่สี่สิ่งนี้โลกนี้ก็งดงาม และก้าวไปด้วยกันอย่างรักใคร่เกื้อกูล คนและกลุ่มจะยังความเจริญให้องค์กรได้
ความสัมพันธ์ : การจัดการความรู้ที่เราพยายามเน้นเรื่องการจัดการความสัมพันธ์นั้นเพราะความสัมพันธ์ที่ดีนำมาซึ่งการแพร่กระจาย การใช้ และการสร้างความรู้ 
ทางสายกลาง :  ทุกอย่างมีสองด้านเสมอ ความเห็นว่าสองด้านเป็นปัจจัยแห่งกันและกัน เห็นความเชื่อมโยงที่ทำให้ทั้งสองด้านดำรงอยู่ เกิดขึ้นจากกันและกัน ดับไปด้วยกันและกันตรงกลางนั้นมีความเชื่อมโยงอยู่ นั่นแหละคือเห็นทางสายกลางที่จะเกือกูล สร้างสรรค์

หวังว่าคงเป็นประโยชน์บ้างนะครับ
ด้วยจิตนอบน้อม
ตุ๊ดตู่ ร่าเริง

วันพุธที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

โรเมโร อาเย็นตินา

อาเจนตินา ชนะหลังต่อเวลาแล้วเสมอ และเตะลูกโทษ โรเมโร ประตูอาเจนตินา ซุปเปอร์เซฟ  ได้สองลูก ฝึมือจริงๆ ( แต่ถ้านักเตะอาเจนตินาเตะไม่เข้าก็ไม่ชนะ )

วันอังคารที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

เยอรมัน บราฃิล นาทีที่ ๗๘

ขอบคุณภาพด้วย http://www.tlcthai.com/worldcup/7056/วิเคราะห์ฟุตบอลโลก-2014-บรา/

ดูบอลรอบรองชิงชนะเลิศ นาทีที่ ๗๘ เยอรมันขึ้นนำ ๗ ต่อ ๐ นำบราซิลในบ้านของบราซิลเอง
ผมตื่นมาดูเมื่อนาทีที่ ๓๔ งงมากับแต้ม ๕ ต่อ ๐ ดูตอนสรุป เยอรมันได้ลูกแรกตั้งแต่นาทีแรก
และนาทีที่ ๘๙ บราซิลได้ลูกแรกก่อนหมดเวลาการแข่งขัน จบด้วยชัยชนะของเยอรมัน
ดาวซัลโวของโปรแกรมการแข่ง ซึ่งเป็นของโรนัลโด้จากบราซิลถูกแซงหน้าโดยนักแตะเยอรมันด้วย

วันอังคารที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2557

หลักสูตรที่ 2 ของปี

การบันทึกความรู้โดย Note Taker

 เราเริ่มต้นด้วยการ Check in ด้วยหัวใจสีชมพู ซึ่งเป็นของกำนัลจากน้องอ้วนที่ทำให้ก่อนไป เที่ยวญี่ปุ่น
โดย กระบวนกรหญิง รุ้ง เรนโบว์ 

แล้วตามด้วยการนำภาพรวมทั้งหมดของการอยู่ร่วมกันสี่วันสามคืนมาทำให้เห็นภาพเพื่อบริหารความคาดหวังของผู้เข้าร่วมการสร้างความรู้
ตามด้วยการสร้างบรรยาการการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่เน้น เรียบง่ายและผ่อนคลาย

 กิจกรรมสัมพันธ์ที่สร้างความเป็นหนึ่งเดียว
 แล้วมาแนะนำตัวด้วยการหันหลังเข้าหากัน
 หันหลังให้กันเพื่อให้เรียนรู้การหันหน้าเข้าหากัน
และชวนทุกคนกลับไปในวัยเยาว์ด้วยการเดินอย่างไม่มีทิศทาง ย้อนกลับไปจากวันนี้สู่วันที่วัยยังเยาว์
 แล้วจึงเริ่มสนทนากัน แต่ก่อนที่จะสนทนากันเราต้องหยุดตัวเองก่อน หยุดเพื่อระลึกให้ดีก่อนกระโจนเข้าสู่การสนทนา เราหยุดเพื่อจะเริ่มได้เร็วและมีพลัง หยุดอยู่กับตัวเอง 
จากนั้นเราจึงเริ่มบันทึกการสนทนา โดยการสนทนา สามคน หนึ่งคนพูด สองคนบันทึก
เมื่อได้ประจักษ์ด้วยตัวเองแล้วว่า สองคนบันทึกได้ไม่เหมือนกัน เราจึงเรียนรู้ความแตกต่างของคน โดยมุมมองแบบผู้นำสี่ทิศ
อินทรีย์ หมี หนูและกระทิงจึงแยกกันสนทนา ผู้ร่วมมีหนูมากสุด และหมีน้อยสุด กระทิงกับอินทรีย์พอกัน
เราสนทนากันในผู้เหมือนกันเพื่อหาทางปะทะสังสันทน์กับผู้แตกต่างจากเรา โดยสนทนากันด้วยประสบการณ์ จบวันอย่างรื่นรมย์

เริ่มวันใหม่ด้วยกิจกรรมเพื่อการกระชับสัมพันธ์
ตามด้วยการสนทนาเพื่อเข้าใจความแตกต่างในการคิดด้วยรูปแบบหมวกหกใบ คนต่างกัน ความคิดต่างกัน วิธีการนำเสนอย่อมต่างกัน เมื่อเข้าใจจึงจับความรู้แฝงฝังได้

หลังจากนั้นเราทดลองสะกัดความรู้แฝงฝังจากความรู้ของผู้อื่น การทำแกงฮังเล
จบวันด้วยแกงฮังเล

เราเริ่มวันใหม่ด้วยกิจกรรมสานสัมพันธ์เหมือนเดิมหลังจากนั้นเราฝึกฟังในสิ่งที่ไม่มีอยู่ในความคิดเรา เป็นเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสนา เราฟังในความมืดไม่จด ฟังเพื่อจับประเด็นที่มี และจะจดเมื่อเข้าใจ
ฟังเสร็จ ทุกคนจะจดประเด็นของตนไว้ แล้วนำมาแลกเปลี่ยนกัน ดูความเหมือนและความต่างเพื่อให้เห็นจุดสนใจของแต่ละคน แล้วสังเกตว่าเป็นเพราะอะไร ทุกคนจึงเรียนรู้ร่วมกัน
แล้วต่อด้วยทำความรู้จักกับความรู้และเครื่องมือจัดการความรู้ในแบบของ กฟผ.

ดูรายละเอียดของเครื่องมือที่ใช้ SSS BAR AAR เราดูประเด็นการจัดเก็บและและเปลี่ยนกันในรายละเอียดของการจัดเก็บ
ต่อจากนั้นเราสนทนากันเพื่อสะกัดความรู้แฝงเร้นจากตัวเรา ความรู้ที่จะไปสะกัดความรู้ ความรู้ที่จะบันทึกความรู้เราเรียนรู้จากกันและกัน
เพื่อที่จะนำการบันทึกนั้นมาเขียนให้ผู้อื่นได้นำไปใช้ได้ เรามีความรู้ในการบันทึกเป็นของเราเอง
เราจบวันด้วยการมีสิ่งที่เราบันทึกไว้เพื่อนำไปเข้าระบบในวันต่อไป

เริ่มวันใหม่ด้วยการใช้เครื่องขยายอินทรีย์ ขยายศักยภาพ ด้วย Information Technology
จัดทำ และนำขึ้น นำเข้าระบบ

ตัวอย่างผลจากการอบรม
เป็นรูปแบบที่สร้างสรรค์มากครับ

จาก Soft File หรือ Hard Copy นำขึ้นระบบได้ทั้งนั้น
 หลังจากเรานำความรู้เข้าระบบแล้ว
เราจบและจากกันด้วยการ Check out แบบกลับใจ
เชิญชวนทุกคนนำหัวใจที่ Check in กลับมาบันทึกถ้อยคำสั้นๆ และให้ทุกคนได้สะท้อนสี่วันที่ได้เรียนรู้ร่วมกัน
แล้วเราจากกันด้วยระลึกถึงกัน
เบื้องหลังการจัดทำนี้ ต้องขอขอบคุณผู้สร้างสรรค์บรรยากาศ และความมั่นใจ
อาจารย์อิ่ง สายสาม และอาุจารย์รุ้ง เรนโบว์
และผู้สร้างสรรค์ทั้งหลายที่ไม่เอ่ยนามแต่ให้รูปภาพเป็นผู้บอก

ทั้งนี้ต้องขอบคุณผู้เข้าเรียนรู้ร่วมกันที่ทำให้ความรู้ได้ปรากฎไว้ในโลกหล้าต่อไป
ด้วยจิตนอบน้อม ตุ๊ดตู่ ร่าเริง

วันจันทร์ที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

หลักสูตรแรกของปี


ปีนี้มีโอกาสอีกครั้งที่ได้ทำงานที่ชอบ เป็นวิทยากรในหลักสูตรการจัดการความรู้สู่การปฏิบัติ : AAR .ในการทำงาน เอาหลักสูตรจากปี ๒๕๕๕ มาปัดฝุ่น ตัด BAR ออกเพราะผู้จัดไม่ต้องการ แต่เวลาทำ Workshop ก็คงไว้ในการคิดด้วยการสนทนา แบบหกด้าน แลเเชื่อมโยงให้เห็นภาพใหญ่ในการจัดการความรู้กับการบริหารคุณภาพทั่วทั้งองค์กร โดยเอาเรื่อง EGAT WAY ของอาจารย์วิมลไชย มาใส่ไว้ตอนต้น เอาวงจรเรียนรู้อาจารย์พินิจมาใส่ไว้ตอนกลาง

วันแรกของการอบรม ผู้เข้าอบรม มีอายุตั้งแต่ ๒๔ ปี ถึง๖๐ ปี อาชีพหลากหลาย ตำแหน่งต่างกัน ไม่มีคนช่วยเตรียมคน แต่ทุกคนเป็นนักฦึกอบรม มีจิตวิญญาณที่จะร่วมมือกันให้สำเร็์จ ผ่านวันแรกได้เมื่อจบ คิดหกด้าน ทุกคนทำ BAR โดยไม่รู้ตัวคิดว่าฝึกสนทนาแบบคิดหกด้านอยู่

ในช่วงแรกของวันที่ปูพื้นนั้นใช้เวลานานมาก เพราะมัวแต่ดูนาฬิกาหลังห้องที่ไม่เดิน เกือบเลยเวลาไป โชคดีที่เอะใจสอบถามผู้เข้าอบรมจึงได้ความว่าถึงเวลาพักแล้ว ปกติคนเราสนใจอะไรได้ไม่เกิน ๑ชั่วโมงถ้าไม่มีอาการเพลิดเพลิน ดื่มดำ เกิดขึ้นจะรำคาญมาก ต้องมีระยะเว้นเพื่อสร้างความสนใจต่อ

ได้นำการสนทนาแบบสะท้อนมาให้ทดลองในตอนแรก ท้าทายให้ตั้งคำถามกับสิ่งต่างๆ ให้แตะๆ กับความคิดหกด้าน ให้ทดลองสนทนาที่ก่อให้เกิดความรู้ แบบคิดหกด้าน

การสนทนานั้นยังไม่ยกระดับ ผู้คนยังคงสนทนาแบบโต้ตอบไปมาเหมือนตีปิงปอง การฟังยังไม่เกิด

ครั้งนี้ผมไม่มีกระจกภายนอกจึงตั้งกระจกภายในแบบเห็นเป็นจดซึ่งไม่ดีนัก มีบางส่วนที่พยายามสอดแทรกโดยไม่บอกตรงๆ อันนี้เริ่มทำได้บ้าง การตั้งคำถามของตนเองยังพอรับฟังได้ สิ่งที่น่าจะใส่เข้าไปคือการสนทนาที่ค่อยๆ จัดรูปการสนทนา จาก จับคู่ เป็น ๓ คน ๕ คน ก่อน เข้ากลุม การจัดห้องควรบอกไว้ว่าไม่เอาโต๊ะ บรรยาการจะได้เป็นกันเอง บรรยากาศแห่งความปลอดภัยควรเน้นให้มากๆ ตอนพูดถึง KPI ควรแตะให้มากกว่านี้ พี่เลี้ยงกลุ่มไม่มีก็ต้องพยายามมากขึ้นไปอีกหน่อยนึง

ยังต้องปรับปรุงต่อไป